Zeven gezinnen huurden via de website www.vivastreet.be een appartement in Blankenberge, dat niet blijkt te bestaan.

Zeven gezinnen, allemaal Walen, klopten de voorbije twee weken bij de politie van Blankenberge aan toen bleek dat het adres waarop zij hun vakantie aan de kust wilden doorbrengen helemaal niet bestaat.

‘Ze hebben allemaal via de internetsite www.vivastreet.be een appartement gehuurd aan de Jules de Troozlaan 78 bus 4 in Blankenberge. Op dat adres bevindt zich alleen een restaurant en zijn er geen appartementen. Bus 4 is al helemaal fictief’, zegt hoofdinspecteur Philippe Denoyette van de politie van Blankenberge.

Alle gedupeerden betaalden een voorschot van 300 euro bij de reservatie voor een weekend of een week. Het is goed mogelijk dat de komende dagen zich nog meer gedupeerden aanmelden.

Topchef Philippe Nuyens, die op het adres een restaurant uitbaat, zit verveeld met de zaak. ‘Er zijn hier geen flats. De twee verdiepingen boven mijn restaurant gebruik ik als kantoor en om mijn wijnen op te slaan. Het begon in het eerste weekend van juli, toen een gezin zich met een papiertje bij mij aanbood. Ik heb alle mensen naar de politie doorverwezen. Ik ben bijzonder ongelukkig met deze situatie. Waarom de oplichters mijn adres er hebben uitgepikt, is mij een raadsel.’

Bron: De Standaard

Hoeft het te verwonderen? Ook het vastgoed aan de kust lijdt onder de crisis. De bordjes ‘te koop’ tieren welig, de verkoop op plan is een rariteit geworden en de kopers delen de lakens uit. Maar zuiderse toestanden, zoals in Spanje, Portugal of Frankrijk? Nee, zo erg is het nu ook weer niet.

Eb en vloed, echte kustbewoners kunnen er uren over vertellen. Ook de plaatselijke vastgoedmarkt kent het fenomeen. Na de vloed en bij wijlen zelfs springvloed van de eerste helft van het decennium, begonnen de prijzen in 2007 aan een geleidelijke terugtocht. Ook vorig jaar ging het nog zachtjes achteruit, maar het laagwaterpunt lijkt bereikt.

Een eerste opmerkelijke vaststelling is dat het aantal verkoopovereenkommsten sinds maart weer aantrekt. “In alle kustgemeenten werden eind 2008 en begin dit jaar beduidend minder verkopen genoteerd”, zegt Bart Van Opstal, voorzitter van de Koninklijke Federatie van Belgische Notarissen (KFBN). “Maar sinds maart stellen we een aanzienlijke herneming van de activiteit vast (+21 %).”

Een minpuntje is dat die ommekeer het minst voelbaar is in de twee dichtst bevolkte gemeenten, met name Knokke-Heist (de duurste, 34.026 inwoners) en Oostende (met bijna 70.000 ingeschreven inwoners de grootste in bevolking). In die gemeenten werd in maart weliswaar een toename van de transacties vastgesteld, maar vanaf april en mei vielen die terug op een niveau dat eerder in de buurt lag van januari en februari. Uiteraard was de vastgoedmarkt in Knokke-Heist de voorbije jaren behoorlijk oververhit geraakt. Het is dan ook normaal, en zelfs gezond, dat de prijzen terugvallen tot meer realistische niveaus. Op de beurs noemt men dat ‘winstneming’. Ondanks de uiterlijke tekenen van rijkdom, die nog altijd nadrukkelijk aanwezig zijn, is de economische malaise er toch duidelijk voelbaar. Een ander verontrustend teken is dat de trendy gemeente de enige is die in 2008 haar inwonersaantal zag dalen. “We zijn te veel verwend geweest”, luidt het wijze oordeel van Thibault Vanden Berghe, directeur van Agence Het Zoute, die zonder zich te beklagen uitlegt dat “de prijsstijgingen die we de jongste jaren gekend hebben, gewoon onhoudbaar waren”. De maanden november en december 2008 waren verre van briljant en april was niet veel beter, maar “de maand mei was iets meer bevredigend”, troost de agent zichzelf.

Knokke-Heist telt nog veel werven; een terugkeer van het vertrouwen is dan ook van het grootste belang om al die nieuwe gebouwen ook bewoond te krijgen. De bouwwoede, vooral in de buurt van de Lippenslaan, viert hoogtij. Sommigen spreken zelfs van een dreigend overaanbod. Welk project zal er deze zomer vooral over de lippen gaan? Dat van La Réserve uiteraard, het gemengde complex (hotel en appartementen) dat al heel wat media-aandacht kreeg en ontwikkeld wordt op de gronden van het vroegere gelijknamige hotel. Gezien de economische crisis, is de timing niet ideaal, wat de promotoren van het project trouwens toegeven.

In Oostende wordt de weerslag van de crisis over het algemeen gerelativeerd: “We hebben heel goed gewerkt in april en mei, iets minder in juni. Op de tweedehandsmarkt wordt druk gediscussieerd over de prijs, maar als beide partijen redelijk zijn, komt het uiteindelijk toch tot een verkoop”, meldt Jan Eeckhout van de gelijknamige groep. ‘Redelijk’ is een woord dat vaak weerklinkt bij de professionals. Zij zien ook de wat oudere mensen met een hoge koopkracht nog altijd verschijnen. “Dat is ook de reden waarom de markt van de appartementen van 200.000 tot 300.000 euro nog goede perspectieven biedt.”

Bel Air Immobilia, een andere lokale agent, is het daarmee roerend eens: “De verkoop verloopt zeer correct, maar onroerend goed van meer dan 300.000 euro is niet meer in trek. Zeker achter de zeedijk.”
“Ik stel ook vast dat jonge klanten, de doelgroep voor eigendommen beneden de 200.000 euro, moeite hebben om de nodige financiering los te weken. Ook boven de 300.000 euro ligt het allemaal wat ingewikkelder, om nog maar te zwijgen van de villa’s van meer dan 500.000 euro”, gaat Jan Eeckhout voort.
De winter is heel bar geweest, de mensen aarzelen. In de media kon men lezen en horen dat de prijzen in vrije val waren. Gelukkig hebben we geen instorting op zijn Amerikaans gekend. Als de eigenaar een correcte prijs vraagt, volgt altijd wel een verkoop”, meent Frederik Depoorter van het gelijknamige agentschap in Middelkerke. Hij ziet een ruim aanbod aan de kust, gaande van te renoveren appartementen voor 200.000 euro tot de meer exclusieve nieuwe eigendommen. “Er wordt echter niets meer op plan verkocht, die tijd is voorbij. Er is te veel aanbod en dus wachten de mensen tot een project afgewerkt is. Maar er is nog altijd een aanzienlijke vraag. Veel mensen hebben de beurs de rug toegekeerd om opnieuw te investeren in baksteen”, luidt het bij Vabra, een naburig agentschap.
Ook in de populaire badstad Blankenberge is er een overvloedig aanbod, maar daar hangt de vraag nog altijd halfstok. “Al die ‘te koop’-affiches doen mij duizelen”, zegt Sylvia Helsmoortel van Immo Marina onomwonden. Ze wordt daarin bijgetreden door haar concurrent Raph De Vuyst (Agence Verburgh). “We hebben betere tijden gekend, zoveel is duidelijk”, geeft hij toe. In tijden van crisis is dat overigens niet meer dan normaal: een tweede verblijfplaats wordt dan een luxeproduct.

Op of achter de zeedijk, het maakt een wereld van verschil. De studiedienst van de KFBN heeft daarover opvallende cijfers. Een appartement op de zeedijk van Knokke of Nieuwpoort is bijvoorbeeld 60 tot 70 procent meer waard dan een gelijkaardig stulpje een paar straten achterop. Helemaal spectaculair is de toestand in De Haan: daar is een garage op de dijk drie keer zoveel waard als een in de binnenwijken. Elders zijn die verschillen, die in wezen een gevolg zijn van schaarste, niet zo groot.

Eigenaardig genoeg doet ook het omgekeerde zich voor. In sommige gemeenten zijn eigendommen achter de dijk meer in trek dan die met zicht op zee. Dat is bijvoorbeeld zo voor appartementen in De Haan en De Panne.
“Voor appartementen op de dijk zijn de verkoopprijzen in 2008 redelijk stabiel gebleven, met zelfs hier en daar een lichte stijging”, stelt Bart Van Opstal vast. De sterkste stijgingen werden opgetekend in Knokke-Heist, dat dus het duurst blijft. Alleen op de dijk in Oostduinkerke en Koksijde werd een significante daling vastgesteld.

Bron: Trends

Heel wat vastgoedspeculanten hebben het moeilijk aan onze kust. Wie echter op superkoopjes jaagt, komt van een kale reis terug. Toch is er ook in het betere vastgoedsegment een lichte teruggang.

De voorbije jaren klaagden de vastgoedpromotoren aan de Vlaamse kust steen en been over de bijklussende amateurs die voor hun voeten liepen. “Heel wat speculanten kennen vandaag serieuze problemen”, bevestigt – net niet glunderend – Philippe Muylle, algemeen directeur van de Compagnie Het Zoute. “Ik verwacht echter niet dat de markt door hun overinvesteringen in elkaar stuikt, hoe graag sommige kopers dat ook zouden wensen. Als er al projecten sterk in prijs verminderen, komen die bij andere promotoren terecht. Die kopen ze in met een risicopremie en wachten rustig af. De eindgebruiker zal geen sikkepit merken van eventuele problemen in onze sector. Prijsdalingen in het topsegment zie ik niet gebeuren. Wel stagneert de markt in de niche rond 400.000 euro. Het is afwachten.”

De Compagnie, waarvan de omzet in 2008 met 7,3 miljoen daalde tot 11,4 miljoen, maakt zich intussen op voor betere tijden. Dat blijkt uit het feit dat de portefeuille onroerende goederen in 2008 vertienvoudigde tot 90 miljoen euro en de verhouding eigen/vreemd vermogen evolueerde van 8/1 naar 1/1. Een en ander heeft te maken met aankopen in Frankrijk en haar positie in het luxeproject La Réserve (dat overigens op een laag pitje draait door de crisis). Muylle: “We informeren bij uitzondering naar projecten in de vitrine bij concurrenten. De kwaliteit primeert. Als men ons iets in de koopjes aanbiedt, hanteer ik het motto: goedkoop gekocht is slecht gekocht.”
Momenteel ook sterk actief is Paul Gheysens (Ghelamco), die heel wat promotoren uit de markt kegelt door op de betere locaties in te kopen. Naar verluidt zou zijn zoon bij een openbare verkoop na een telefoontje van papa zonder blikken of blozen het dubbele hebben geboden op een project.

“Met een zak cash – onder meer een kwart miljard verdiend in Polen – is Paul momenteel de promotor buiten categorie”, zegt Ieperling en stadsgenoot Hendrik Danneels (Sea Coast Invest). “Ghelamco kan zich zotte dingen veroorloven”, bevestigt Frederik Vandromme, financieel directeur van marktleider POC Partners. “Ze maken het anderen flink lastig.”

Ghelamco kocht – naast een zestal projecten in Knokke – al bijna 100 hectare grond tussen de Natiënlaan en Heist om er een tweede golf en een hotel te ontwikkelen. Paul Gheysens: “We zitten nog in de studiefase, maar er zit schot in dat dossier. Meer kan ik daar niet over zeggen. Het is aan het gemeentebestuur om de plannen bekend te maken.”
Waarom positioneert de expansieve promotor zich – naast Oostduinkerke – hoofdzakelijk in Knokke? “Wegens de koopkracht en de schaarste op die markt”, verklaart Gheysens. “Toegegeven, de kust is vandaag een kopersmarkt. Als de prijs vroeger 100 was, dan kan je vandaag op de goede locaties kopen voor 97 à 95. En op de mindere locaties misschien voor 90. Aan de rest van de kust zit je met kortingen in de orde van 10 tot 20 procent. Bij de inkoop van gronden kun je niet op kortingen rekenen. Er is zo weinig aanbod op goede locaties, dat je gewoon de prijs moet betalen. De mindere percelen, dat is een andere zaak. Die wil niemand meer.”

“Geen enkele promotor verkoopt graag de kip met de gouden eieren”, bevestigt Frederik Vandromme (POC Partners). “Net omdat wij eerder actief zijn in iets duurdere projecten, zien we amper buitenkansjes. De prijzen zullen niet zakken, maar ik merk wel dat particuliere kopers eisen kunnen stellen voor betalingstermijnen of afwerking, zeker in het middensegment.”

Sea Coast Invest schoof in 2007 60 procent van zijn projecten door naar andere promotoren. “Ik voelde de oververhitting en gooide de handdoek in de ring”, argumenteert CEO Hendrik Danneels. “Nu neem ik de handschoen weer op.” Sea Coast Invest is (onder meer met het kapitaal van veehandelaar Alain Cloet) volop in de weer met een herinvesteringsronde, vooral met projecten op tweederangslocaties rond 150.000 euro. De voorbije maand kocht hij zo’n 120 nieuwe eenheden, een stijging met de helft. “Veel promotoren hebben zich mispakt en kunnen door gebrek aan kopers-appetijt hun prijzen niet handhaven. Ik merk toch prijsdalingen tot 6 procent.”

Steven Sleuyter zag de omzet van Groep Sleuyter in 2008 toenemen van 16 naar 35 miljoen euro. Momenteel is er toch een verkoopdaling met maximaal 15 procent. “We denken echter niet aan een ontwikkelingsstop, integendeel”, ontkent hij. “We doen veel grote projecten. Vroeger concentreerden we ons op Oostende en Bredene. Dat blijft ons belangrijkste markt, maar we starten nu ook projecten op in Nieuwpoort en Blankenberge.”

Oostendenaar Bart Versluys geeft grif toe dat Bouwgroep Versluys verleden jaar een tik kreeg. De omzet daalde met 7 procent naar 17,4 miljoen. “De telefoon rinkelde niet meer tijdens de bankencrisis”, herinnert hij. “Dat was beangstigend. Mensen durfden niet meer te investeren. Want als de bank failliet ging, wat moesten ze dan doen? Die onzekerheid heeft ons zeker parten gespeeld. In die periode verkochten we met moeite twee appartementen per maand, een zesde van de topmaanden.”

Zijn bedrijf versterkte verleden jaar zijn financiële structuur met het oog op nieuwe investeringen. Hoopt hij te kunnen inspelen op problemen bij collega-promotoren? “Er wordt veel gesproken over prijsdalingen en verplichte verkopen. Wel, daar is weinig van te merken. De prijzen zijn niet gestegen, dat is nieuw. De markt is echter vree stabiel. Uiteindelijk zullen de kopers terugkeren naar het vertrouwde vastgoed als baken in moeilijke tijden.”

Bron: Trends

In de paasvakantie werden 11 procent meer vakantiewoningen verhuurd aan onze kust dan een jaar eerder. Dat blijkt uit de eerste cijfers van de Monitor Kustverhuur, het nieuwe instrument van Westtoer en de federatie vastgoedmakelaars en toeristische verhuurkantoren (CIB). De stijging moet bewijzen dat de crisis geen impact heeft op het verhuur van vakantiewoningen aan de Belgische kust.

Nog enkele nieuwtjes en cijfers op een rij:

• Huurders boeken gemiddeld twee maanden op voorhand hun vakantiewoning
• 10 procent kiest voor een lastminutereservatie, ze boeken een week of minder vóór hun verblijf.
• 60 procent kiest voor een verblijf van een week.
• 27 procent boekt voor een langere periode en 13 procent boekt voor minder dan een week (midweek of verlengd weekend).
• De gemiddelde verblijfsduur was dit jaar 8,8 nachten, in 2008 was dit gemiddeld 9 nachten.

Bron: Het Laatste Nieuws

‘Monitor Kustverhuur’ van Westtoer en CIB operationeel 

Westtoer ontwikkelde samen met CIB, de federatie van de vastgoed-makelaars en de toeristische verhuurkantoren, een monitor om de evolutie in verhuringen van vakantiewoningen aan de Kust snel te meten. Op basis van deze monitor werd de Paasvakantie van 2009 vergeleken  met deze van 2008: dit jaar is een groei van 11 % genoteerd. 

Aan de Kust engageerden 49 verhuurkantoren zich om gegevens continu en digitaal door te sturen naar CIB-Westtoer. Deze verhuurkantoren vertegenwoordigen 42% van het aantal vakantiewoningen aan de Kust dat door de vergunde toeristische verhuurkantoren wordt aangeboden. Het project, de ‘Monitor Kustverhuur’, kadert binnen het KiTS-project (Kust-Indicatoren-Toeristisch-Statistisch) dat gesubsidieerd wordt door het Kustactieplan III, door de kustgemeenten, de provincie, Westtoer en andere partners.

Crisis geen impact
De ‘Monitor Kustverhuur’ levert nu voor het eerst gegevens op waarbij de verhuringen van 2009 vergeleken kunnen worden met 2008. In de Paasvakantie van 2009 realiseerden de toeristische verhuurkantoren 11 procent meer verhuringen dan in de Paasvakantie van 2008. Deze cijfers wijzen erop dat de economische en financiële crisis zeker geen negatieve impact had op de verhuringen voor de voorbije Paasvakantie. 

De Monitor biedt daarnaast ook andere interessante informatie over de huurders van vakantiewoningen tijdens de Paasvakantie:

• De huurders boeken gemiddeld twee maanden vooraf hun vakantiewoning. 10% zijn last-minute huurders die een week of minder vóór hun verblijf boeken.
• Van alle huurders boekt 60% een verblijf van één week, 27% boekt voor een langere vakantie (tot twee weken) en 13% boekt voor een vakantie van minder dan een week (midweek of verlengd weekend). De gemiddelde verblijfsduur was dit jaar 8,8 nachten (een kleine daling in vergelijking met 2008 toen dit gemiddeld nog 9 nachten bedroeg).

Bron: Westtoer

Het provinciebestuur van Namur bezit 49 appartementen in Middelkerke. Die worden allemaal verhuurd. De appartementen werden gekocht met geld uit een fonds van provinciale ambtenaren voor bejaarden en wezen. De bezettingsgraad bedraagt op jaarbasis zo’n 70 procent. In eerste instantie worden de appartementen verhuurd aan provincieambtenaren, maar ook de overige inwoners van de provincie hebben er toegang toe.

Bron: Trends

A quoi ressemblera cette bonne vieille côte belge (flamande ?) dans dix ans ? Probablement à elle-même, mais en mieux : c’est du moins ce qui ressort du petit tour d’horizon auquel nous nous sommes livrés. Prudence néanmoins : en ces temps difficiles, l’ambition du secteur public ne peut faire l’impasse sur l’apport du privé et ses intérêts pas toujours concordants.

Ostende poursuit sa mue Tout le quartier de la gare repensé

Ostende, Knokke-Heist, Nieuport : ce ne sont pas les plus infimes des stations balnéaires belges que nous avons choisies pour prendre le pouls de la côte belge et de son réservoir de secondes résidences. Moyenne ou petite ville, grosse commune, les stations visitées ces derniers jours ont toutes un point commun : une équipe dirigeante qui a de grosses ambitions, à défaut d’avoir de gros moyens. 

A Nieuport, le bourgmestre voudrait gonfler son port de plaisance au point d’en faire le plus imposant d’Europe. A Knokke-Heist, c’est un arsenal de projets plus grandiloquents les uns que les autres qui est à l’agenda de la majorité. A Ostende, la mutation de la ville, transfigurée ces dernières années, se poursuit tambour battant. Dans cette même ville, c’est l’idée « d’une seule ville de 60 kilomètres de large, reliée par un tramway performant », qui commence à faire du chemin. De manière générale, il semble d’ailleurs que les gares fassent l’objet d’une attention toute particulière sur la côte. On sent où sont les enjeux futurs…

Pourtant, comme le signale Jan Jassogne, qui dirige la section côte de la Confédération des immobiliers de Belgique (CIB), « on préfère de plus en plus les petits projets à la côte, parce que cela implique moins de difficultés sur le plan urbanistique ». D’après cet observateur plus qu’attentif des développements de la zone, seule l’érection d’une tour au casino de Knokke serait « une réalisation exceptionnelle dont on pourra parler dans un bouquin d’architecture ». Le reste ? Prenez le Storm’s Harbour de Nieuport, et ses 150 appartements haut de gamme face au port de plaisance : « Un grand projet certes, mais qui ne va pas transfigurer le visage de la côte (lire en page 115). Même chose pour la revitalisation du site de l’ancien hôpital militaire à Ostende : cela ne va pas donner une envergure nouvelle à la ville, contrairement à une éventuelle transformation des digues ou des rues. » C’est probablement vrai. Il n’en reste pas moins que ledit projet, à Ostende, est certainement l’un des développements les plus attendus du côté de la reine des plages.             

Justement. Avenue Docteur Moreau, au sortir de Bredene. Un énorme camp, qu’on dirait retranché, laisse entrevoir des grues en action. Ce matin-là, le vent soutenu, fait vivement flotter les drapeaux frappés du logo « Milho », une référence à l’hôpital militaire. A l’intérieur, renseigne le responsable commercial du projet, Ryk Pype, les pavillons un, deux, trois et quatre, soit 24 maisons, ont déjàété livrés. La ville a obtenu du promoteur qu’il plafonne le prix de ces premières maisons à 250 000 euros, et qu’il les destine uniquement aux résidences principales. Les appartements viendront par la suite. 

Au-delà du projet immobilier en lui-même, qui porte en lui l’intérêt de conserver le vieux cachet historique des lieux pour le réhabiliter, c’est toute une porte de ville qui devrait se développer. Les logements de Milho ne sont, en effet, qu’une première étape destinée à combler le fossé, quasi le no man’s land, entre le centre et la partie est de la ville. On parle ainsi, à quelques mètres du nouveau développement, face au fameux Fort Napoléon, d’un petit port de plaisance à la place du triste paysage offert actuellement par ces friches industrielles. 

« Plusieurs centaines de nouvelles habitations devraient voir le jour à cet endroit, histoire de poursuivre la jonction entre cette partie industrielle et la ville. L’hôpital militaire est le premier projet que nous avons pu mener à cet égard », explique Filip Vanhaverbeke. Architecte et urbaniste, l’homme fut l’un des fers de lance du plan directeur mis en place à Ostende au milieu des années 1990. Il dirige aujourd’hui la régie communale pour la rénovation de la ville, en charge de la plupart des projets qui se profilent de ce côté-là. 

Ce schéma de structure donne, pour quinze ans, les lignes directrices de ce qui devra être mis en £uvre à Ostende. Certains projets sont déjà aboutis : c’est le cas du casino-kursaal, de la Sea Arena ou du triptyque formé par le « Feest & Kultuurpaleis » (devenu un centre commercial), l’ancien bâtiment de la poste (futur centre culturel) et le « Nieuw Helmond » (pâté de maisons malfamé repensé sous forme d’un seul bâtiment accueillant des magasins). « Trois projets dans un panier pour les développeurs Wilma et ING Real Estate. Il leur fallait une carotte pour nous aider à racheter ce qui est devenu le Nieuw Helmond », raconte Filip Vanhaverbeke. Soit un bel exemple de partenariat public-privé (PPP) et surtout de donnant-donnant. 

Sous la houlette de l’échevin de l’Urbanisme, Bart Bronders, du bourgmestre Jean Vandecasteele et d’un certain Johan Vande Lanotte, dont on dit souvent qu’il tire les ficelles et remue ciel et terre dans les coulisses pour faire évoluer sa ville, Ostende a longtemps croulé sous les travaux. Dégorger le centre des voitures en provenance du ring fut l’un des objectifs majeurs du passé. Mais, dans le futur, c’est principalement le lifting intégral de la gare qui occupera les esprits ostendais. Un plan masse (masterplan) a été présenté fin 2008. La ville, en réalité, a rebondi sur la proposition de la SNCB de renouveler la gare pour convaincre tout son petit monde de repenser tout l’environnement du bâtiment. Nouvelle gare, nouveaux bâtiments administratifs pour la SNCB et De Lijn et enfin, à plus long terme, nouveaux logements en face du parc Maria Hendrika. 

Toujours dans la besace à projets, le parking du quai Churchill, sur le vieux site de l’Hoverspeed Ferry est l’un des pans les plus importants de l’axe maritime : il sera lui aussi transforméà terme en logements et en commerces (avec peut-être même un hôtel). Reste encore à la ville à acheter les terrains en partenariat avec la Région flamande (censée donner un coup de pouce pour améliorer la protection des lieux contre les tempêtes) et avec le privé.

Bron: Le Vif/L’Express

De gemeente mag een extra woongebied aanleggen. ‘Er is een grote migratiedruk. Veel senioren komen naar de kust, waardoor de jonge gezinnen gediscrimineerd worden door hoge grondprijzen’, zegt burgemeester Landuyt (Open VLD).

Middelkerke was al bezig met de ontwikkeling van een gebied tussen de Badenlaan en de Duinenlaan in Westende. De zone is gelegen achter de toeristische kuststrook. ‘Door de beslissing van de minister om extra woongebieden aan te snijden, kunnen we die zone in Westende nu sneller ontwikkelen. Kopers zullen wel moeten aantonen dat ze een band hebben met de gemeente. Dat betekent dat ze hier zes jaar moeten wonen of werken’, zegt Landuyt. (efo)

Bron: De Standaard

De appartementen aan de kust staan in vergelijking met april 2008 dubbel zo lang te koop. Dat blijkt uit cijfers die Immotheker verzamelde. "De appartementen aan de kust stonden vorig jaar gemiddeld 114 dagen te koop. Dat is nu opgelopen tot 220 dagen of dubbel zo lang. Er zijn uiteraard verschillen per gemeente", zegt John Romain.

Het aantal appartementen dat na verloop van tijd wordt afgeprijsd, steeg van 10 procent in april 2008 tot een kwart begin dit jaar. De voorraad aan appartementen die te koop worden aangeboden, is daardoor met 30 procent gestegen. Volgens Romain is er een prijsdaling aan de gang. Immotheker volgt het aanbod aan vastgoed op de voet. De cijfers zijn het gevolg van nauwgezet onderzoek.

Bron: De Morgen

In heel wat gemeenten aan de Kust, in de grensregio met Nederland en in de Vlaamse Rand rond Brussel is bouwgrond vaak onbetaalbaar geworden voor jongeren die bij voorkeur in eigen streek willen blijven wonen.

Dat is geen nieuw fenomeen. Al jaren wordt het modale gezin op bepaalde plaatsen in Vlaanderen uit de markt geprijsd door kapitaalkrachtige nieuwkomers, wat leidt tot sociale verdringing. De Noorderkempen oefenen een grote aantrekkingskracht uit op vooral Nederlanders. In de Rand rond Brussel gaat het om ambtenaren van de internationale organisaties met het bijbehorende honorarium, om Franstaligen die Brussel ontvluchten of die in Brussel komen werken, maar zich niet in de stad willen vestigen. Die inwijking van mensen buiten de streek heeft tot gevolg dat veel jonge mensen geen andere uitweg meer zien dan weg te trekken uit hun gemeente en elders hun geluk te zoeken. De Vlaamse regering komt deels tegemoet aan de klachten van de oorspronkelijke inwoners van de betrokken gemeenten via de invoering van een voorrangsbeleid dat de mogelijkheid van betaalbaar wonen in eigen streek voor een aantal mensen realiseert.

De toepassing van het systeem is beperkt en zal de immobilliënsector allerminst overhoophalen. De regeling geldt uitsluitend voor woonuitbreidingsgebieden, niet voor woongebieden.  Wie een bouwgrond wil verkavelen, is niet gebonden door de regeling als die percelen reeds als bouwgrond werden ingekleurd. De criteria voor wie in aanmerking komt om ‘goedkopere’ bouwgrond aan te kopen, zijn behoorlijk ruim uitgeschreven. Zo kan iedereen in een bestaande verkaveling een appartement of een woning kopen. Daar verandert niets aan.

Al dan niet Nederlands spreken is niet een van de voorwaarden. Toch zien de Franstaligen in de Rand hier een verborgen agenda van de Vlaamse regering in, een nieuw middel om de verfransingsdruk in de Vlaamse gemeenten met faciliteiten tegen te gaan, terwijl het hier toch duidelijk om een sociale maatregel gaat. Ze zouden best een toontje lager zingen, want N-VA-Kamerlid Ben Weyts kwam een soortgelijke maatregel van de Waalse regering op het spoor die zonder veel ruchtbaarheid werd uitgevaardigd. Gezinnen waarvan één lid drie jaar in een gemeente woont, krijgen voorrang bij de toewijzing van een sociale woning. Waarom is de beslissing van de Vlaamse regering dan alweer een communautaire pesterij?

Bron: Gazet van Antwerpen