Zeer opmerkelijk: in De Panne is een appartement op de dijk goedkoper dan een flat in een zijstraat. ‘De Panne is sowieso een goedkope gemeente voor een appartement, maar op de dijk vind je heel veel kleine studio’s van pakweg 40 vierkante meter groot’, zegt Gregory Caenen van vastgoedbedrijf Groep Caenen. Die prijs ligt inderdaad veel lager dan de grotere nieuwbouwappartementen in de rest van de gemeente. Maar voor een groot, comfortabel nieuwbouwappartement met zeezicht in De Panne zul je toch ook veel geld kwijt zijn: je mag rekenen op zo’n 300.000 euro.’
In Middelkerke is het verschil tussen de dijk en daarbuiten wel zeer groot: wil je zeezicht, dan komt er 40 procent bij de prijs. Dreigen die enorme prijzen niet heel veel klanten te doen afhaken? ‘Tot vijf of zes jaar geleden wou iedereen die onze kantoren binnenkwam een appartement kopen met zicht op zee’, zegt Caenen. ‘Nu lijkt iedereen te beseffen dat zicht op zee onbereikbaar is voor 80 tot 90 procent van onze klanten. Veel mensen vragen er zelfs al niet meer naar.’
Bron: Het Nieuwsblad
In Oostende is het verschil in prijs tussen een appartement met zicht op zee en één in de zijstraten van de stad veel kleiner dan in de meeste andere badsteden. Volgens de studie kost een appartement op de dijk 218.000 euro, een flat in een gewone straat 191.000 euro, of 14 procent minder.
‘218.000 euro is wel heel laag’, vindt Wim Vande Kerckhove, inkoper bij vastgoedbureau Dermul uit Oostende. ‘Daar zitten waarschijnlijk heel wat kleine studio’s bij, want vandaag vind je op de dijk van Oostende bijna geen enkel appartement met twee slaapkamers meer onder de 300.000 euro, tenzij je een zeer bouwvallig pand koopt.’
Of zicht op zee dan zo’n hoge prijs waard is? ‘Absoluut, de vraag naar die appartementen blijft zeer groot’, zegt Vande Kerckhove.
Volgens Gregory Caenen van vastgoedbureau Groep Caenen, dat filialen heeft langs de hele kustlijn, is het kleine verschil tussen dijkappartementen en gewone in Oostende makkelijk te verklaren. ‘Oostende is een echte stad met een groot woonpubliek, het heeft ook heel wat mooie locaties achter de dijk: aan pleintjes en parkjes, aan de haven, aan de visserskaai. Ook daar ligeen de prijzen behoorlijk hoog.’
Bron: Het Nieuwsblad
Een nieuwbouwappartement op de dijk van Knokke-Zoute staat te koop voor 1 miljoen euro. Een vergelijkbaar appartement maar zonder zeezicht, nauwelijks twintig meter verderop, wordt verkocht voor 695.000 euro. Dik 300.000 euro verschil dus.
‘Veel mensen die bij ons komen, hebben een grote villa met veel ruimte en groen in het binnenland. Als ze dan een appartement in Knokke kopen, willen ze echt de zee zíén. Dan is dat grote prijsverschil hen dat waard’, zegt Gregory De Bisscop van Immo Bis in Het Zoute, dat meer dan driehonderd panden te koop heeft in Knokke.
‘De dijk zal zijn waarde houden’, denkt De Bisscop. ‘Al is er op de Knokse zeedijk nu misschien ook een stagnatie van de prijzen om de crisis te verteren. Maar op de wandeldijk in Het Zoute bijvoorbeeld, het uiterste uiteinde van de zeedijk, zijn de prijzen de laatste jaren echt enorm gestegen, ook door het zeer geringe aanbod. Daar betaal je 20.000 euro per vierkante meter of meer. En die appartementen hebben hun waarde kunnen behouden.’
Bron: Het Nieuwsblad
Cassilda Tournoy (84), nog even bewoonster van het enige huis aan de zeedijk in Mariakerke.
Nadat ze 55 jaar lang op het gelijkvloers een winkeltje uitbaatte, heeft de 84-jarige Cassilda Tournoy dan toch haar huis op de zeedijk verkocht.
‘Ik heb al zoveel geweend’, zucht Cassilda Tournoy. De sympathieke dame van 84 is aan haar laatste hoogseizoen toe in haar met speelgoed, souvenirs en strandartikelen volgestouwde winkeltje op de zeedijk in Mariakerke. Kranig, dat wel, maar de knieën willen zo goed niet meer mee. Volgend jaar in juni moet ze haar huis verlaten. Ze heeft het vorige maand immers aan een projectontwikkelaar verkocht die het zal afbreken om er een zeven verdiepingen hoog gebouw met het o zo kostbare zeezicht op te richten. Hiermee verdwijnt een stukje geschiedenis en een van de enige resterende winkeltjes in z’n soort. Gekneld tussen twee mastodonten is het bovendien een ongewone blikvanger in de lange muur op de zeedijk, een verademing in een zee van beton.
‘Ik woonde tijdens mijn jeugd met mijn ouders aan de Nieuwpoortsesteenweg’, begint ze haar verhaal. ‘Vader en moeder, en mijn grootouders voor hen, brachten destijds de badkarren naar het strand tot aan de waterlijn. Die karren werden toen getrokken door stevige paarden. Mijn vader heeft zelfs ooit nog koning Albert I en koningin Elisabeth met hun badkar naar het strand gebracht.’
Voor het gezin Tournoy was de Tweede Wereldoorlog een keerpunt. ‘Ons huis sneuvelde in de oorlog en we moesten noodgedwongen andere oorden opzoeken.’ Met de oorlogsschade die het gezin later opstreek, kocht vader Tournoy een stukje grond op de dijk in Mariakerke en bouwde er in 1954 een woning met op het gelijkvloers een winkel voor strandartikelen en daarboven twee appartementen, waarvan één voor eigen gebruik. Het andere diende om te verhuren. ‘Mijn moeder stierf echter datzelfde jaar,’ gaat Cassilda verder,’ en vader en ik baatten samen de zaak verder uit. Je kon de zeedijk van toen helemaal niet vergelijken met de huidige toestanden. Dat waren hier voornamelijk allemaal duinen, met bunkers en een occasionele woning. Niet ver van ons bevond zich een patisserie en dat was het toen zo ongeveer. Vader werd later ziek en stierf in 1962. Ik heb hem altijd hier verzorgd.’
Cassilda bleef boven de winkel wonen en verhuurde het andere appartement. ‘Ik koos er bewust voor om niet het hele jaar door te verhuren, maar alleen tijdens de paasvakantie en in de maanden juni, juli en augustus. Na het zomerseizoen was ik doodop en ik wou de last en problemen van permanente bewoning er niet bij. De winkel was in die tijd open tot middernacht. Nadien moest ik alles nog opkuisen om er de volgende morgen om 7 uur weer te staan. Nu doe ik het wat kalmer aan en sluiten we rond 18.30 uur, maar ik ben ook al wat ouder hè.’
De meeste huurders van het appartement werden vaste klanten en goede vrienden van Cassilda. ‘De prijzen waren toen zeer democratisch en vallen natuurlijk niet meer te vergelijken met nu. In de jaren zestig vroeg ik bijvoorbeeld 1.200 Belgisch frank – zo’n 30 euro – voor een verblijf van twee weken in de paasvakantie. Met verloop van tijd gingen de prijzen vanzelfsprekend de hoogte in, maar ze bleven binnen de perken. In de zomermaanden vroeg ik op het laatst rond de 850 à 1.000 euro, per maand welteverstaan.’
Cassilda zag in de loop der jaren de zeedijk van aanzicht veranderen. De bouwwoede sloeg aan zee meer en meer toe en ook in Mariakerke begon de zeedijk volgebouwd te geraken. ‘Het ging plotseling zeer snel, inderdaad. De miserie begon voor mij in de jaren negentig toen een projectontwikkelaar naast haar deur een reusachtig complex zette. ‘Die mens is destijds meermaals komen aandringen opdat ik mijn huis zou verkopen en bood zelfs tot 500.000 euro, maar ik heb steeds geweigerd. Hij was trouwens niet de eerste. Zo viel een projectontwikkelaar mij constant lastig. Hij zei arrogant dat hij zou blijven komen en me niet gerust zou laten tot ik aan hem zou verkopen. Hij heeft noodgedwongen moeten opgeven. Jamais zou ik het aan hem verkocht hebben.’
En toch maakte Cassilda onlangs van haar hart een steen en verkocht ze het pand aan de groep Sleuyter. ‘Eerlijke en serieuze mensen’, zegt ze. ‘Ik ben 84 geworden en mijn gezondheid is niet je dat meer. Op vijf minuten tijd was de zaak geklonken. Neen, ik vertel u niet hoeveel ik er voor kreeg, maar het is wel wat meer dan die 500.000 euro van destijds. Maar ik doe dit voor mijn kinderen.’
‘Maar na 55 jaar bezorgt me dit toch veel verdriet, hoor. Vooral nu ik besef dat ik aan mijn laatste seizoen toe ben in mijn winkeltje. In het nieuwe project komt er op het gelijkvloers opnieuw een zaak, en ik hoop dat mijn kleinzoon Mitch dan de familietraditie zal kunnen voortzetten, maar dat blijft afwachten.’
Bron: Het Nieuwsblad
In een dichtbevolkt kustgebied wil je alle ruimte zo optimaal mogelijk benutten. De gemeente Rotterdam ontwikkelde daarom de Trapdijk, de eerste dijk die geschikt is voor breed opgezette bebouwing.
Omdat de Trapdijk geen talud maar treden heeft, kan alle ruimte optimaal benut worden.
Het principe van de Trapdijk kan wereldwijd worden toegepast op nieuwe en bestaande dijken. Te denken valt aan de aanleg van wegen, parken, gebouwen, parkeerplaatsen of waterreservoirs.
De gemeente wijst erop dat de Trapdijk nog een belangrijke functie heeft: het versterken van de dijk. ,,Door de stijging van het waterpeil van de zee en de rivieren, zoals de Nieuwe Maas, moeten bestaande dijken worden versterkt. In de stad is de ruimte om dijken te verhogen of te verbreden echter beperkt.”
,,De Trapdijk biedt hier uitkomst. De aanlegkosten van een Trapdijk zijn hoger dan van een gewone dijk. Maar deze kosten worden terugverdiend doordat de ruimte op de treden een stedelijke functie krijgt en waarde genereert.”
Een Trapdijk bestaat uit damwanden. Problematisch is dat een damwand in de wetgeving wordt beschouwd als een bodemvreemd element, waarvoor geen plaats is in een dijk.
,,Daarom onderzoeken we met het waterschap Hollandse Delta en het hoogheemraadschap Delfland of hier een mouw aan te passen is”, zei Joep van Leeuwen, adviseur klimaatverandering bij Gemeentewerken Rotterdam, in januari op Klimaatdijk.nl.
Bij het ontwerpen en het ontwikkelen van de Trapdijk werkte de Gemeente Rotterdam samen met de waterschappen, Havenbedrijf Rotterdam, Provincie Zuid-Holland en het Civieltechnisch Centrum Uitvoering Research en Regelgeving.
Bron: idealize.
